DEKLARACJA DOSTĘPNOŚCI ZUK
Las nie wszędzie wygląda tak samo
Kiedy spacerujemy po lesie, łatwo pomyśleć, że wszystkie jego fragmenty są podobne. W rzeczywistości las może wyglądać zupełnie inaczej w zależności od zasobności w wodę, rodzaju gleby, dopływu światła i pobliskiej roślinności. Takie miejsca o określonych warunkach życia nazywamy typami siedliskowymi lasu. Siedliska można porównać do „adresu” w świecie przyrody. Każde ma swoje warunki i mieszkańców, którzy najlepiej czują się właśnie w takim środowisku.
Las na mokro i na sucho
W pobliżu rzek, strumieni i podmokłych zagłębień znajdziemy zupełnie inne warunki niż na suchym, piaszczystym wzniesieniu. W wilgotnych miejscach mogą rosnąć m.in. olsze, jesiony, wiązy czy wierzby, natomiast na suchszych terenach dobrze radzą sobie sosny i brzozy. Na piaszczystej płytkiej glebie zaobserwujemy brzozy, topole, sosny czy modrzewie, a na żyznych ciemnych glebach dęby, buki, graby czy lipy. Woda i gleba mają ogromne znaczenie. Zadaniem leśnika jest rozróżnienie co powinno rosnąc na danym siedlisku, co trzeba naprawić po poprzednich złych decyzjach, a gdzie poprzeć odnowienie naturalne.
Jakie warunki taki lokator…
Każde siedlisko tworzy mały, połączony ze sobą świat. Drzewa dają schronienie i pokarm, runo leśne zapewnia miejsce dla owadów i drobnych zwierząt, a martwe drewno staje się domem dla grzybów, chrząszczy i innych organizmów. Nim bardziej miejsce niedostępne, gęsto pokryte niską roślinnością tym większa szansa na spotkanie dużego zwierzęcia takiego jak dzik, jeleń czy przy największych mokradłach nawet łosi.
Siedliska w Szczecinie
Szczecin jest wyjątkowym miastem również dlatego, że jego lasy zajmują dużą powierzchnię ( ok. 9,5 % powierzchni miasta to Lasy Miejskie) i są bardzo zróżnicowane. Możemy spotkać tu lasy na wzgórzach morenowych, tereny podmokłe tzn.: doliny cieków wodnych, fragmenty lasów liściastych takich jak buczyna pomorska i lasów mieszanych oraz nawet świetliste dąbrowy. Ta różnorodność sprawia, że miejskie lasy są domem dla wielu gatunków roślin i zwierząt. Spacerując po lesie, możemy więc w ciągu kilku minut przejść z jednego typu środowiska do zupełnie innego.
Jak możemy chronić siedliska?
Najlepszym sposobem jest pozwolić przyrodzie działać. Nie zbaczajmy bez potrzeby ze szlaków, nie niszczmy roślin, nie płoszmy zwierząt i nie zabierajmy z lasu jego naturalnych elementów – takich jak martwe drewno czy kamienie. Nie każdy fragment lasu musi wyglądać jak uporządkowany park. To właśnie różnorodność siedlisk sprawia, że las jest pełnym życia ekosystemem.
